Zamek Drakuli… w twojej kieszeni

W 226. numerze „Magla” przypominamy grę sprzed dwóch dekad.

Autor: PIOTR MATUSIAK

Producent: Konami

Castlevania: Aria of Sorrow

Wydawca: Konami

Platforma: Game Boy Advance (recenzowana platforma), PlayStation 4, PC, Xbox One, Nintendo Switch

Ocena: 5/5

Data premiery: 6 maja 2003 r. (Game Boy Advance), 23 września 2021 (PlayStation 4, PC, Xbox One, Nintendo Switch)

Na początku wieku w Japonii i za oceanem sukcesy odnosiła konsola GameBoy Advance. Choć nieco archaiczna – nawet jak na swoje czasy – ta niewielka maszyna doczekała się wielu perełek. Jedną z nich była Castlevania: Aria of Sorrow, czyli kolejna odsłona serii o przemierzaniu komnat ponurego wampirzego zamczyska w celu ukatrupienia głównego lokatora.

Castlevania jest serią gier, która zapisała się złotymi zgłoskami w historii tego medium, choć nigdy była tytułem szeroko ogrywanym nad Wisłą. Bez wątpienia najbardziej rewolucyjną odsłoną sagi jest Symphony of the Night z 1997 roku, która zastąpiła charakterystyczną dla dawnego gamingu formułę poruszania się w prawo i atakowania wszystkiego, co stanie nam na drodze, bardziej skomplikowanym i rozbudowanym modelem rozgrywki, znanym dziś jako metroidvania. Kolejne odsłony Castlevanii wydane na konsole stacjonarne takie jak Nintendo 64 czy PlayStation 2 porzuciły ten schemat na rzecz eksperymentów z przeniesieniem serii w trzeci wymiar – z lepszymi lub gorszymi skutkami.

Nie oznaczało to jednak końca metroidvanii osadzonych w ponurym transylwańskim zamczysku. Wręcz przeciwnie – te powstawały dalej, choć na popularne wówczas platformy przenośne – Game Boy Advance lub Nintendo DS.

Jedną z owych gier  stworzonych z myślą o GBA była wydana w 2003 roku Castlevania: Aria of Sorrow. Została ona zaprojektowana przez Kojiego Igarashiego, odpowiedzialnego za SotN i inne części serii, za warstwę artystyczną zaś odpowiadała Ayanami Kojima, która czuwała nad kierunkiem graficznym sagi już od 1997 roku.

Fabuła Arii rozgrywa się w 2035 roku. Główny bohater, 18-letni Soma Cruz, zostaje w niewyjaśniony sposób przeniesiony do zamku transylwańskiego arystokraty. Na miejscu spotyka podającego się za agenta japońskich służb specjalnych Arikado, który informuje skołowanego młodzieńca, że ten jest w stanie posługiwać się się magią oraz że w celu znalezienia wyjścia z twierdzy musi wpierw dotrzeć do sali tronowej Drakuli.

Owa nieskomplikowana, bynajmniej nie aspirująca do Literackiej Nagrody Nobla fabuła staje się pretekstem do zwiedzenia licznych komnat ponurej cytadeli i szlachtowania napotkanych monstrów najrozmaitszymi narzędziami – od scyzoryka, z którym Soma rozpoczyna swą przygodę, po Świętą Włócznię Longinusa czy Ekskalibur.

Aria, jak już wspomniałem, jest metroidvanią. Gatunek ten charakteryzuje się otwartą, przypominającą labirynt mapą świata, w której liczne lokacje połączone są ze sobą mnogimi skrótami, najczęściej wymagającymi odblokowania odpowiednim przedmiotem lub otwarcia ich od konkretnej strony. W metroidvanii, choć gracz często ma dostęp do wejść do większości lokacji, nie posiada zdolności, żeby z nich korzystać (idealnym przykładem będą drzwi położone na tyle wysoko, że doskoczenie do nich wymaga odblokowania podwójnego skoku). Brakujące zdolności można uzyskać w innej części mapy i dopiero wtedy gracz może wrócić do ominiętego wejścia, aby odkryć jego sekrety. Choć taki schemat może wydawać się powtarzalny, w wypadku Arii jest to zupełnie nieodczuwalne. Wręcz przeciwnie – odkrywanie kolejnych zakamarków zamczyska sprawia czystą przyjemność.

Dobrze zrealizowany jest także model rozwoju bohatera. Opiera się on na zaczerpniętych z gier RPG punktach doświadczenia podnoszących jego statystyki oraz licznych elementów ekwipunku, takich jak bronie i zbroje, które gracz może odnaleźć w mrocznych korytarzach twierdzy lub nabyć u kupca czuwającego przy bramie fortecy. Nowy względem poprzednich części serii jest natomiast system wchłaniania dusz pokonanych wrogów. Soma, uzyskując je po zabiciu potwora, otrzymuje specjalne zdolności, od trywialnych – takich jak jak podniesienie poziomu wybranej statystyki – przez wzbogacające arsenał bohatera o kolejne ataki, a kończąc na niezbędnych do dotarcia do niektórych lokacji – chociażby dusze umożliwiające lot lub chodzenie po wodzie.

Choć rozgrywka, oparta na chodzeniu po dwuwymiarowej planszy i biciu przeciwników bronią białą, może wydawać się archaiczna – zwłaszcza w 2025 roku – to już po kilku minutach gry z zaskoczeniem odkryjemy, że zestarzała się bardzo dobrze, a przemierzanie korytarzy wampirzej cytadeli przynosi wiele satysfakcji. Chwilami nieco denerwujące są jednak skoki w trudności gry, które mogą nas zmusić do tzw. grindowania, czyli spędzenia sporej ilości czasu w jednej z wcześniejszych lokacji w celu podniesienia poziomu bohatera. Tak samo sytuacja ma się z ekonomią gry – w celu uzupełnienia zapasów mikstur (np. przed walką z bossem) gracz również musi uciec się do grindu, by powiększyć zawartość swojej sakiewki.

Styl artystyczny Ayami Kojimy jest urzekający, a jej prace mogą spokojnie znaleźć się wśród najlepszych obrazów fikcji gotyckiej – w grze jednak nie znajdziemy ich dużo. Poza narysowanymi przez artystkę portretami postaci większość grafik w grze to zlepki zaledwie kilku pikseli – co oczywiście jest zrozumiałe w kontekście mocy przenośnej konsoli, na którą tytuł był projektowany. Efekt końcowy jest jednak taki, że w celu docenienia sztuki Kojimy lepiej obejrzeć je w internecie niż w grze, nad której wyglądem czuwała ilustratorka.

Muzyka w grze jest poprawnie wykonana. Oczywiście również w tym wypadku widać ograniczenia GBA, a po dłuższym okresie słuchania niskiej jakości dźwięków słuchacz niechybnie nabawi się bólu uszu. Mimo to, w produkcji znajdziemy kilka ciekawszych utworów, takich jak Ruined Castle Corridor, Heart of Fire czy Clock Tower.

Fabuła jest pretekstowa i dość szczątkowa, należy jednak wspomnieć, że w drugiej połowie gry odnajdziemy kilka ciekawych zwrotów akcji, które odróżniają tytuł od reszty serii i nadają tej odsłonie unikatowy charakter na tle siostrzanych produkcji.

Ostatecznie Aria of Sorrow jest tytułem, z którym – mimo upływu lat – zdecydowanie warto się zapoznać także dziś. Pozornie archaiczna rozgrywka zestarzała się jak wino, a eksploracja zamczyska wywołuje w graczu ciekawość świata przedstawionego z tym samym skutkiem, co najlepsze RPG-i akcji. Produkcję można więc śmiało polecić każdemu fanowi cyfrowej rozrywki. Tytuł jest też dziś o wiele łatwiej dostępna niż zaledwie kilka lat temu dzięki wydanej na PlayStation 4, Nintendo Switch, PC oraz Xboxa One w 2021 r. Castlevania Advance Collection, kolekcji czterech gier z serii zawierającej m.in. Arię.
Najserdeczniej zachęcam więc czytelnika, by chwycił za broń i wyruszył  do ponurej fortecy zapolować na wampira.