Autorka: Amelia Musik
Kiedy robię zdjęcia, skupiam się na pokazaniu tego, co widzimy codziennie, w niecodzienny sposób. Czasami można mnie spotkać w centrum, kiedy leżę na chodniku z aparatem, bo bardzo lubię perspektywę żabią. Wykorzystuję duże zbliżenia i nietypowe kąty, żeby zrobić pocztówki Warszawy, mojego miasta i moich okolic, które nie są pejzażem, a widokówką odbicia i symetrie, które mogę znaleźć podczas spacerów po mieście. Interesują mnie kształty, kompozycje, odbicia i symetrie, które mogę znaleźć podczas spacerów po mieście.
Zaczęłam pracować w ten sposób dwa lata temu, kiedy – kiedy chodziłam do szkoły fotograficznej – pewnego dnia miałam 40 minut do oddania pracy i pustą rolkę filmu. Zestresowana i znudzona fotografowaniem centrum Warszawy, postanowiłam spróbować robić zdjęcia inaczej niż robiłam je do tamtej pory – wcześniej obserwowałam ulice, czekając aż zdarzy się coś ciekawego – wtedy postanowiłam wykorzystać to co było dostępne w tamtym momencie, szukać ciekawych kształtów.
Efekty spodobały mi się na tyle, że do teraz jest to mój najczęstszy sposób fotografowania. Długie spacery, podczas których szukam interesujących wzorów, pobudzają moją wyobraźnię. Pracowanie w czerni i bieli z bardzo wąskim kątem pozwala mi się skupić na formie i kompozycji bez żadnych rozproszeń. Mam wtedy praktycznie całkowitą kontrolę nad moimi kadrami.
Zawsze odczuwałam trudność przy pracy z modelami i z klasyczną fotografią miejską ze względu na to, jak wiele elementów jest potrzebnych dla zadowalającego efektu i jak wiele często nie zależy ode mnie. Kiedy eliminuję z pracy wszystko poza mną i tym, co fotografuję, czuję się najbardziej skupiona.
