AUTOR: Michał Wrzosek
Zdarza mi się tak, że w tym styczniowym chłodzie
Rozpoznaję twoją twarz niemal jakby w tęczu
Co czuję do ciebie mnie tak cudownie męczy
Że halucynuję, gdy rozmyślam o pogodzie
Gdzie jesteś, kiedy słyszę twoje kroki w salonie
A nikogo tam nie ma?
I gdy śpię z tobą wtuloną w me ramiona
A budzę się ciasno w kołdrę zawinięty?
Gdzie się podział serca mego spokój święty,
Gdy wiem, że dla powszedniości każda chwila nabożeństwem?
Mogę ukraść dla ciebie jakiś badyl smutny
A okraszą go słowa w nędzny wiersz sklecone
I zadzwoni domofon jak kościelne dzwony
Dla złodziejstwa naszego rozkoszy okrutnej
A gdy już będziemy znowu siebie blisko
Wtedy powiem ci to, co powiedziałaby Liala
Chociaż wiem, że ty wiesz, że jej nigdy nie czytałem
Będę jak kamień przez Boga rzucony w ognisko